Schilderen geeft mij de verbinding met wie ik wezenlijk ben

Ik improviseer niet zonder eerst te organiseren. Zet contouren op om daar de compositie aan op te hangen. Ik bouw rasters om daar vervolgens ook weer uit te ontsnappen. Omdat ik met olieverf op linnen – laag voor laag – werk, dwingt ’t materiaal mij tot pauzes en dat geeft gelegenheid tot steeds opnieuw afstand nemen en kijken.

En verder schilderen dan ’t hoofd kan bedenken; in de kern eigenlijk “je verstand te buiten schilderen”.

Het is uiteindelijk ’t gevoel dat een akkoord moet geven. Als ik voel dat ik iets heb gemaakt dat mezelf is geaard, dat waarachtig voelt.